امروز روز معلم است روز کسانی که از کودکی در سایه آنان پرورش یافتیم و چه از لحاظ جسمی و چه از لحاظ روحی معلمان و اساتید بزرگوارمان زحمت فراوانی برایمان کشیده اند.

از اولین و بهترین معلمانم شروع می کنم پدر و مادر عزیزم.

پدرم ، عشقم ، عزیزم ، جانم کسی که وجودم به وجودش وابسته است ، کسی که بی نهایت دوستش دارم و موقع دیدنش می خواهم خاک پایش شوم آنقدر دوستش دارم که این لحظه که از او می نویسم اشک در چشمم جاری است .پدرمهربان دلسوزی که وقتی عصرها ازمغازه اش برمی گردد بی صبرانه به پیشوازش می روم و ...پدری که آنقدر دوستم دارد که وقتی می رسد اگر یک لحظه دیر کنم صدای مهسایمش به گوشم می رسد پدری که آنقدر دوستم دارد که هر روز و همیشه به فکرم است حتی به فکر نماز صبحم که قضا می شود امروز اولتیماتوم داده و مجابم کرده که شب ها زود بخوابم تا صبح نمازم قضا نشود ، پدری که از وقتی کوچک بودم همیشه یار و یاورم بوده عزیزی که در همه لحظات زندگیم مثل کوه پشتم بوده ، باباجونی که آنقدر زندگی و آینده من برایش اهمیت دارد که در هر زمینه ای چه درسی چه مسائل دیگر ساعت ها هم صحبت و راهنمایم بوده بابایی که هر روز برایش از همه چیزی که میبینم و می شنوم و تجربه می کنم برایش می گویم راز داری که آنقدر به او و راهنمایی هایش اعتقاد دارم که بی رودر بایستی در مورد همه چیزم با او صحبت می کنم بابای گلی که از کوچکی در ناز و نوازشش قد کشیده ام و الان به قول خودش باعث افتخارش شده ام بابایی که به وجودش افتخار می کنم و مایه مباهات و افتخار من است .پدری که آنقدر دوستش دارم که از دلم نمی آید به اندازه سر سوزن ناراحتش کنم و یا به حرفش گوش ندهم  بابایی که در مورد همه چیز با او مشورت می کنم و کمک می خواهم و بی اجازه و خواست او دوست ندارم کاری را انجام دهم بابایی که همه وجود من است انگار روحم از روحش دمیده شده وای چقدر و چقدر دوستش دارم عزیزی که حتی تصورش را نمی توان بکنم که روزی از او کمی دور می شوم و کمتر می بینمش .

مادرم ، عزیزم ، عشقم ، جانم کسی که از کودکی زحمت فراوان برایم کشیده و معلم و مددکارم بوده مادری که وقتی من 3 سال داشتم مربی مهدکودک بود و مرا از 3 سالگی با خوش به مهد برده و در کنارش و در کنار دیگر بچه ها قد کشیده ام مادر گل و زحمت کشی که الان مددکار اجتماعی است و در اداره کار می کند و مددکار دلسوزی که دلسوزترین برای بچه هایش است مادر عزیزی که با هم به دانشگاه رفتیم چه روزایی بود من ترم یک بودمو اون ترم سه مادری که با هم ریاضی حل می کردیم و گاها من معلمش می شدم مادر دست و دلبازی که به خاطر یاد دادن من برایم کادو می گرفت مادر دست و دلبازی که وقتی با او به بازار می روم بر سر خرید به تفاهم نمی رسیم چون او آنقدر دست و دلباز است و دخترش را دوست دارد که هی می گوید این رو هم بردار اون رو هم بردار بی حد و حساب می خواهد برایم لباس و...بخرد و من مشکل پسند می گویم نه نمی خواهم و به فروشنده شکایت می کند که دختر ما رو ببین برعکس است این تا چیزی را بخرد پدر مرا در می آورد .مادر مهربانی که هر روز از سر کارش به من زنگ میزند و جویای احوالم می شود مادر گلی که برایم از سوژه های سر کارش تعریف می کند از مددجوهایش و ارباب رجوهایش و ...و من با دقت گوش می دهم و نظرم را به او می گویم .

آری پدر و مادر بهترین معلمان و زحمت کش ترین معلمان من هستند که حاضرم جانم را فدایشان کنم.

و اما

معلمان و اساتید دیگرمان بزرگوارانی که در سایه اشان بزرگ شدیم از معلم پنجمم می نویسم خانم روحی ، معلم مهربانی که یک روز اوایل سال آمد و اسم مرا به زبان آورد و گفت تو باید نماینده کلاس شوی گفت ناظم مدرسه که معلم سوم دبستان من بود گفته که تو باید نماینده شوی و از روز بعدش من نماینده کلاس شدم آن سال من نماینده نمونه شدم تا جایی که نمره انضباط بچه ها را من دادم .خانم روحی هی به من می گفت من مانده ام تو به این ساکتی و مظلومی چطور از پس اداره این کلاس برمی آیی طوری که کسی نمی تواند مثل تو کلاس را اداره کند و این حرف هایش و اعتماد زیادش به من باعث می شد فراتر از یک معلم دوستش بدارم.

و سایر اساتید که آنقدر زیادن که اگر بنویسم به اندازه چندین کتاب می شود ، استاد خبرنگاریم که روز اولی که خبر مرا دید گفت سومین خبرنگار هم از خانواده شما به جمع خبرنگاران اضافه شد.موقعی که من کلاس می رفتم عمو و زنمویم صدا و سیمای تبریز بودند عمویم معاون خبر بود و زن عمویم هم در تحریریه بود وای که چه بد شد از تبریز رفتند ، خوب شد یادم افتاد یکی از معلمان عزیزم عمویم هست عمویی که الان در تهران دبیر خبر است و من مزاحم همیشه گی اش هستم وقتی بهش زنگ میزنم تا سوالاتم و اشکالاتم را بپرسم می گویم ببخشید مزاحم همیشگی تماس گرفته و او هم با وسواس و دقت سوالاتم را پاسخ می دهد و سایر بزرگواران ، اساتید دانشگاهم و ...